Sądny dzień u moich Państwa

- Elizko zejdź z tego płota, bo muszę Ci opowiedzieć straszną historię.

- Och Bajtku, czy Ty nie znasz miłych historyjek? Stale tylko straszne mi opowiadasz aż tracę apatyt na świeże myszki. Opowiadaj coś radosnego.

- Radość szaloną mieli wczoraj moi Państwo człowiekowie. Naspraszali do mego domu (może ten dom jest też częściowo ich?) różnych obco pachnących człowieków. Na stołach wyłożyli dużo jedzonka człowieczego (nic dla kotków!) o wstrętnym zapachu słodkich kremów maślanych.
Jak dwa razy wlazłem na stół, żeby to świństwo bliżej powąchać, to strasznie mi się we łebku kręciło i może bym nawet i umarł, gdyby mnie mój starszy Pan człowiek nie zrzucił trzy razy na podłogę.

- Coś kręcisz. Dwa razy wlazłeś a trzy razy Cię zrzucił. To mi nie pasuje.

- Pasuje, pasuje, bo trzeci raz nie wlazłem, tylko mnie na kolana wzięła taka

jedna młoda Pani i zaczęła do mnie bardzo miło mówić i uśmiechać się.

- Może ją podrywałeś?

- Miałem wpierw do niej niejaki wstręt, bo bardzo mi śmierdziała jakimiś kwiatkami.

- O! Ja też tych zapachów nie lubię!

- Porządnie ją obwąchałem i nagle poczułem od niej cudowny zapach innego 

kotka. Poanalizowałem ten zapach i wiesz do czego doszedłem?

- No jestem ciekawa, bo wiem iż masz wielkie zdolności aromatoidalne. 

Coś wyczuł?

- Że ma czarnego kotka o lśniącej sierści i ostrych pazurkach. Miała cudnie
podrapaną spódniczkę.

- A dowąchałeś się imienia tego kotka?

- No nie, ale mi o nim opowiadała. Nazywa się on Ozzi. Moja młodsza Pani 

zbliżyła się do nas i zaczęła podsłuchiwać naszą rozmówkę. Za chwilę 

doszedł do nas mój starszy Pan człowiek i też podsłuchiwał. Koniec 

z nastrojem intymności.

- Co Ci mówiła? Powiedziała, że mam trochę zaniedbane futerko i doradziła 

moim człowiekom by mi dwa razy w tygodniu dali do zjedzenia te,

... no jak to nazwała? O! Jajko! Ty wiesz Elizko co to jest jajko?

- Pewnie że wiem. To jest taka twarda piłeczka a jak się stłucze, to jest 

miękka i bardzo dobra.

- A skąd człowieki mają takie piłeczki?

- To jest- zdaje mi się- kurza sprawa. Moje człowieki mają w tym budynku,
na którego dachu siadamy kury i one skądś mają te jajka. Jeszcze nie 

wyśledziłam skąd, ale one są bardzo smaczne.

- Te kury?

- Nie, te ich jajka. Ja też do miseczki dostaję te jajka.

- A jak one wyglądają i jak smakują?

- One najpierw wyglądają ładnie, okrągłe, białe lub żółte, ale potem jak moja
Pani człowiekowa je rozwali, to ze środka wylatuje mokre białe i żółte i dają mi
to do mej miseczki i to jest dobre albo nawet bardzo dobre, albo jeszcze lepsze.

- I Ty to zjadasz?

- Pewnie. Ale co Ci jeszcze opowiadała to młoda Pani o swoim kotku Ozzim?

- Że go bardzo kocha i mówiła, że człowieki, które kochają kotki, to są same
dobre człowieki.

- Phi! To i ja wiem. Opowiadała mi o tym dawno moja Mama i mówiła 

jeszcze, że kotki jak polubią swoich człowieków, to też stają się bardziej dobre.

- Wiem, bo ja taki jestem. Jeszcze Ci powiem – Elizko- taki wierszyk, którego
mnie i moich człowieków nauczyła ta nieznajoma miła młoda Pani. Posłuchaj:

W pokoiku na stoliku,

Stało mleczko i jajeczko.

Przyszedł kotek wypił mleczko,

A ogonkiem stłukł jajeczko.

Przyszła Mama kotka zbiła,

A skorupki wyrzuciła.

Jaki morał jest z tej bajki:

Że nie wszystkie kotki...

- Ja dokończę , ja!

.... lubią jajki!

- O właśnie tak powiedziała ta pachnąca kotkiem Pani.

- Ale potem w pokoju mych człowieków zrobił się ogromny hałas.
Uciekłem za drzwi i usłyszałem jak wszyscy goście zaśpiewali strasznymi 

głosami taką znaną piosenkę o stu latach, których ma dożyć mój starszy 

Pan człowiek.

- A co potem było dalej w Waszym/Twoim domu?

- Tego już nie wiem, bo ta miła Pani mnie tak wygniotła, że uciekłem na

pięterko do mego pokoiku pospać i pomarzyć o jajeczku.